Διασκευή

Δεν της αρέσει ιδιαίτερα το σχολείο, ιδίως αυτό που πάμε φέτος, που είναι δημόσιο και οι δασκάλες δεν σηκώνονται ποτέ από την καρέκλα, που είναι περισσότερο για φύλαξη, μπλα μπλα μπλα

-τραγουδάει-

Φεγγαλάκι μου λαμπλό φέγγε μου να περκατώ

να πηγαίνω το κολείο/το πίτι μου

να μαθαίνω γλάμματα, του Θεού τα πλάματα/το πίτι μου...

Μισεί τη νύχτα

Είμαστε στην παιδική χαρά, κρατάει ένα ξύλο (το "μυτηηώδες εγαλείο") και σημαδεύει το φεγγάρι

- Θα κοτώσω το φεγγάλι!

- Γιατί αγάπη μου, τί σου έκανε;

- Γιατί είναι μικλό..

Ταραξίας

Σήμερα ήρθε η κολλητή της, η Αλίκη για να παίξουν. Αφού είδαν ένα επεισόδιο του Μίκυ, ακούω την Αναστασία να λέει

Πάμε να κάνουμε φασαρία;

Μάνα κουράγιο

Μετά από τόσο καιρό, δεν έχουμε κάνει καμία πρόοδο με το θέμα της τουαλέτας. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήταν κάτι τόσο δύσκολο. Έτσι, το "παγώνουμε" προς το παρόν και βγάζουμε την πάνα μόνο στο σχολείο.

Επίσης, το κόλλημα με τα ρούχα παραμένει. Θέλει να φοράει φόρεμα ή μακριές φούστες και καλσόν ακόμα και στον ύπνο. Τελικά πέρασε πάλι το δικό της, μετά από αλλεπάλληλες μάχες σε καθημερινή βάση. Έφτασε σε σημείο να ξυπνάει ουρλιάζοντας 5 η ώρα το πρωί και να μου ζητάει να της βάλω φούστα και καλσόν...

Η αυστηρότητα και η σταθερότητα που συνιστούν οι ψυχολόγοι, βλέπω ότι δεν "πιάνει" σ' αυτή την περίπτωση. Δεν αντέχω να βλέπω το παιδί να δυστυχεί γι' αυτά τα γελοία ζητήματα.

Το πρωινό ντύσιμο εξακολουθεί να είναι Γολγοθάς, καθώς προσπαθώ να βγάλω το φουστοκαλσόν του ύπνου ενώ εκείνη κλαίει γοερά, με δαγκώνει στο λαιμό, με κλωτσάει και παλεύει σαν αγρίμι. Μ' έχει καταβάλλει αυτή ιστορία. Μου τη δίνει, γιατί δεν μπορούμε να χαρούμε τις απλές καθημερινές στιγμές μας, το όμορφο μεγάλωμά της, εξαιτίας αυτών των κρίσεων.

Οι γονείς μου, λένε ότι μας έχει πάρει τον αέρα. Τα πεθερικά μου, ότι δεν πρέπει να τη μαλώνουμε, "μικρό παιδί είναι". Η ψυχολόγος, ότι βιώνει πολλές αλλαγές και χρειάζεται υπομονή και συζήτηση. Αλλά, πώς να συζητήσεις σε πολεμικές συνθήκες; Δεν έχουν αποτέλεσμα τα καλοπιάσματα, ούτε οι μπλόφες, ούτε η επιβράβευση.

Μερικές φορές νιώθω ανίσχυρη, κανένα βιβλίο, κανένας ειδικός, καμιά συμβουλή, κανένα ένστικτο δεν μπορεί να με βοηθήσει. Θέλω να επιβάλλω όρια, αλλά ταυτόχρονα θέλω και να σεβαστώ την προσωπικότητά της. Αυτή την ευαίσθητη ισορροπία επιδιώκω. Προσπαθώ να είμαι καλή μητέρα, αλλά μερικές φορές νομίζω ότι είμαι η χειρότερη.

Όταν είμαστε μαζί, η ταλιμπανίαση της, χτυπάει κόκκινο! Με άλλους είναι πιο ήρεμη. Να μ' εκδικείται επειδή σταματήσαμε το θηλασμό; Όταν είμαστε μαζί με άλλους, θέλει μόνο εμένα.

Όσο περνάει ο καιρός τα ερωτήματα αυξάνονται και οι βεβαιότητες εκμηδενίζονται.

Τί τής λες τώρα;

Συχνά πυκνά επαναλαμβάνει με παράπονο

Δεν θέλω να είμαι καλό παιδί...

Γειτονική

Βγαίνει μια γειτόνισσα στο μπαλκόνι της (κάτι που δεν κάνει συχνά και στην οποία ζήτημα να έχω μιλήσει 2-3 φορές) και χαιρετάει την Αναστασία

- Γειά σου Αναστασία, τί κάνεις;

- Επιτέλους, ξύπνησες;!!!!

Μίλα Θεέ

Προσφάτως ανακαλύψαμε τη μαγεία της "Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων" του Disney και τη βλέπουμε όσο συχνά θέλουμε και μπορούμε. Η Αλίκη συνηθίζει ν' αναφωνεί "Ω Θεέ μου!" και "αναρωτιέμαι..." μέσα σε όλη αυτή την ψυχεδέλεια που αντικρύζει.

Η Αναστασία σήμερα, σε μία από τις σπανιότατες φορές που κάθισε στη λεκάνη για διάστημα μεγαλύτερο των 20΄΄-χωρίς αποτέλεσμα ωστόσο- πετώντας με αγανάκτηση τον Κόκκορα του Αρκά που τής δίνουμε για να ξεχνιέται(!) ακούστηκε να λέει θεατρικά

"Ω Θεέ μου... αναρωτιέμαι πώς θα το κάνω αυτό..."