Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

The wall


Χθες πήγαμε σε μια καινούρια παιδίατρο, γιατί τον προηγούμενο δεν τον ήθελε με τίποτα. Τη λένε Κλεοπάτρα, το όνομα τής έκανε μεγάλη εντύπωση αλλά επειδή το ξεχνάει τη λέει Αντονέλλα...
Κατά τη διάρκεια της εξέτασης έκλαιγε βουβά, γιατί για κάποιο λόγο τη ντρεπόταν, ενώ τον άλλον τον είχε ταράξει στα κλωτσίδια και στα ουρλιαχτά. Όταν τελειώσαμε άρχισε να νιαουρίζει. Βγαίνοντας, ανακοίνωσε σε όσους περίμεναν ότι είναι μια κακή μάγισσα. Στο σπίτι ζήτησε μαρκαδόρους να ζωγραφίσει, την άφησα να ζωγραφίζει και βγήκα να καπνίσω ένα τσιγάρο. Όταν επέστρεψα είχε ζωγραφίσει όλους τους τοίχους του διαδρόμου με μολύβια... κάτι κυκλικά γκράφιτι. Την μαλώσαμε και κρύψαμε τα μολύβια.
Τη νύχτα ξύπνησε κλαίγοντας, έλεγε ότι πονάει το αυτί της γιατί την εξέτασε η Αντονέλλα και την πόνεσε και ότι θέλει να ζωγραφίσει αλλά δεν έχει μολύβια.
Αναρωτιέμαι αν είναι πιο σημαντικοί οι καθαροί τοίχοι από την έκφραση του παιδιού, αλλά και πώς μπορεί να περιοριστεί αυτή η έκφραση ακολουθώντας κάποιους κανόνες, που όχι μόνο δεν πληγώνουν, αλλά εξασφαλίζουν κι έναν ήσυχο ύπνο.

Διασκευή



Δεν της αρέσει ιδιαίτερα το σχολείο, ιδίως αυτό που πάμε φέτος, που είναι δημόσιο και οι δασκάλες δεν σηκώνονται ποτέ από την καρέκλα, που είναι περισσότερο για φύλαξη, μπλα μπλα μπλα

-τραγουδάει-

Φεγγαλάκι μου λαμπλό φέγγε μου να περκατώ
να πηγαίνω το κολείο/το πίτι μου
να μαθαίνω γλάμματα, του Θεού τα πλάματα/το πίτι μου...

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Μισεί τη νύχτα


Είμαστε στην παιδική χαρά, κρατάει ένα ξύλο (το "μυτηηώδες εγαλείο") και σημαδεύει το φεγγάρι

- Θα κοτώσω το φεγγάλι!

- Γιατί αγάπη μου, τί σου έκανε;

- Γιατί είναι μικλό..

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Ταραξίας


Σήμερα ήρθε η κολλητή της, η Αλίκη για να παίξουν. Αφού είδαν ένα επεισόδιο του Μίκυ, ακούω την Αναστασία να λέει

Πάμε να κάνουμε φασαρία;

Μάνα κουράγιο


Μετά από τόσο καιρό, δεν έχουμε κάνει καμία πρόοδο με το θέμα της τουαλέτας. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήταν κάτι τόσο δύσκολο. Έτσι, το "παγώνουμε" προς το παρόν και βγάζουμε την πάνα μόνο στο σχολείο.

Επίσης, το κόλλημα με τα ρούχα παραμένει. Θέλει να φοράει φόρεμα ή μακριές φούστες και καλσόν ακόμα και στον ύπνο. Τελικά πέρασε πάλι το δικό της, μετά από αλλεπάλληλες μάχες σε καθημερινή βάση. Έφτασε σε σημείο να ξυπνάει ουρλιάζοντας 5 η ώρα το πρωί και να μου ζητάει να της βάλω φούστα και καλσόν...

Η αυστηρότητα και η σταθερότητα που συνιστούν οι ψυχολόγοι, βλέπω ότι δεν "πιάνει" σ' αυτή την περίπτωση. Δεν αντέχω να βλέπω το παιδί να δυστυχεί γι' αυτά τα γελοία ζητήματα.

Το πρωινό ντύσιμο εξακολουθεί να είναι Γολγοθάς, καθώς προσπαθώ να βγάλω το φουστοκαλσόν του ύπνου ενώ εκείνη κλαίει γοερά, με δαγκώνει στο λαιμό, με κλωτσάει και παλεύει σαν αγρίμι. Μ' έχει καταβάλλει αυτή ιστορία. Μου τη δίνει, γιατί δεν μπορούμε να χαρούμε τις απλές καθημερινές στιγμές μας, το όμορφο μεγάλωμά της, εξαιτίας αυτών των κρίσεων.

Οι γονείς μου, λένε ότι μας έχει πάρει τον αέρα. Τα πεθερικά μου, ότι δεν πρέπει να τη μαλώνουμε, "μικρό παιδί είναι". Η ψυχολόγος, ότι βιώνει πολλές αλλαγές και χρειάζεται υπομονή και συζήτηση. Αλλά, πώς να συζητήσεις σε πολεμικές συνθήκες; Δεν έχουν αποτέλεσμα τα καλοπιάσματα, ούτε οι μπλόφες, ούτε η επιβράβευση.

Μερικές φορές νιώθω ανίσχυρη, κανένα βιβλίο, κανένας ειδικός, καμιά συμβουλή, κανένα ένστικτο δεν μπορεί να με βοηθήσει. Θέλω να επιβάλλω όρια, αλλά ταυτόχρονα θέλω και να σεβαστώ την προσωπικότητά της. Αυτή την ευαίσθητη ισορροπία επιδιώκω. Προσπαθώ να είμαι καλή μητέρα, αλλά μερικές φορές νομίζω ότι είμαι η χειρότερη.

Όταν είμαστε μαζί, η ταλιμπανίαση της, χτυπάει κόκκινο! Με άλλους είναι πιο ήρεμη. Να μ' εκδικείται επειδή σταματήσαμε το θηλασμό; Όταν είμαστε μαζί με άλλους, θέλει μόνο εμένα.

Όσο περνάει ο καιρός τα ερωτήματα αυξάνονται και οι βεβαιότητες εκμηδενίζονται.